Biało, ponuro, smętnie

Rano pogoda zapowiadała się w miarę normalnie, wyszło słoneczko, temperatura cztery kreski poniżej zera, Rocha stał oparty o łopatę i czekał, aż samochód sam się wykopie spod śniegu. Jednak mimo usilnych starań z samochodu nie spadł ani jeden płatek śniegu.

W końcu Roch przemógł się i łopatą odgarną to co było pod autem, a wszystko co było na zostało usunięte za pomocą ręcznej skrobaczki. W końcu udało się wyjechać i ruszyć w miasto bo trza było umożliwić mamie zakupy i takie tam inne.

Jeśli chodzi o produkcję robotów to Roch utknął w miejscu. Z braku programatorki w magazynie Roch nie może ruszyć dalej, ale może uda się w międzyczasie zrobić mostek H żeby móc podłączyć silniki do sterownika, a w tym czasie może przyjdzie programatorka to Roch szybko skrobnie klika linijek i sprawdzi, czy w ogóle jest w robocie życie.

Tak, czy inaczej jeszcze sporo roboty przed Rochem.

Roch pozdrawia Czytelników.

3 komentarze do “Biało, ponuro, smętnie

  1. Anonim

    Proszę Rocha, w Warszawie jest biało, puszyście, świetliście i radośnie. Czy u Rocha inna zima zawitała?Zauważyłam, że wpisy Rocha są teraz trochę podobne do socpoezji; często używana rodzina wyrazów pochodzących od wyrazu: \”robić\” w różnych przypadkach i kontekstach, . Zwłaszcza końcówka pełna poezji i nostalgii:\”czy w ogóle jest w robocie życie\”.

    Odpowiedz
  2. Anonim

    Roch podświadomie jakoś tak pisze – z ortografią / gramatyką był zawsze na bakier, co potwierdziłyby kolejne panie od polskiego 😉

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *